Ondergronds Narni, een wens die uitkwam

Dit jaar in maart had ik eindelijk de kans om één van de dingen op mijn verlanglijstje te doen: Ondergronds Narni bezoeken.

Het is natuurlijk altijd een avontuur om af te dalen in de aarde. Laten we eerlijk zijn, wie heeft er nou niet gedroomd van ondergrondse grotten ontdekken en verborgen schatten te vinden? Maar ik verheugde me speciaal op het bezoek aan Narni Sotterranea, zoals de Italiaanse naam luidt, want ik had al over de geschiedenis gelezen en wist dat dit een interessant bezoek beloofde te worden.

Dat was het ook. Zodra in onze gids, Aroti Meloni, persoonlijk had ontmoet wist ik dat ze enthousiast en bevlogen is over alles dat met de ondergrondse ruimtes te maken had en het was duidelijk dat ze zeer deskundig is.

Ondergronds Narni onthult de resten van een oorspronkelijk klooster, de San Domenico, dat vernield werd tijdens de Tweede Wereldoorlog, en daarna vergeten werd dichtgroeide met vegetatie. Tot 1978, toen een groep jonge speleologen – allemaal minderjarig – de ingang ontdekte, daarbij geholpen door een oude man die er een groententuin had.

(c) Narni Sotterranea - all rights reserved

In 1994 werden de ruimtes toegankelijk voor publiek. De eerste ruimte is een voormalige kerk uit de 12e eeuw, gedecoreerd met prachtige fresco´s. De oorspronkelijke naam was Sant´Angelo, de aartsengel Michael, wiens portret weergegeven wordt op een fresco aan de linkerkant.

In de tweede ruimte bevindt zich een Romeinse put in goede staat, waarin het regenwater werd opgevangen. Verder zijn er twee instrumenten uit de Romeinse tijd te zien, één bedoeld als landmeter om rechte wegen mee te bouwen, het tweede mat de hoogteverschillen van de bodem zodat aquaducten konden worden aangelegd. Het aquaduct Formina di Narni, met een lengte van 13 kilometer, is op die manier geconstrueerd.

Na deze twee kamers werd de geschiedenis wat duisterder. In de derde kamer waren allerlei folterinstrumenten uitgestald die zijn gebruikt door de Inquisitie. Uit documenten die bij toeval gevonden zijn in het Trinity College in Dublin, aangevuld met onderzoek uit de archieven van het Vaticaan blijkt de bevestiging dat de ruimten inderdaad voor de Inquisitie waren. Eén van de documenten die gevonden werden bevat het volledige procesverslag van Domenico Ciabbocchi, een man uit Todi die veroordeeld was voor bigamie (klik hier om het hele verhaal te lezen, in het engels).

(c) Narni Sotterranea - all rights reserved

De laatste ruimte was de kerker. De muren en het plafond vertellen het interessante maar trieste verhaal van een gevangene die er maanden zat opgesloten. Hij doodde te tijd met het krassen van inscripties in de muren en slaagde erin om verschillende kleuren te gebruiken door het steenpoeder te mengen met urine. De arme man gebruikte veel symbolen, waaronder de cijfers 4, 3 en 7, die respectievelijk de aarde, een driehoek als symbool voor de Opstanding en God aanduiden. Andere vaak voorkomende symbolen zijn duiven, die de Vrede weergeven, maar door een dunne draad aan een boom toch gevangen gehouden worden.

(c) Narni Sotterranea

En... en komt een rij cijfers voor, 7-24-42-70 . Er zijn veel theorieen over de betekenis ervan, maar tot nu toe is er niet één met zekerheid bewezen. Misschien kun jij het raadsel oplossen?

Het mag duidelijk zijn dat al mijn verwachtingen waarheid werden bij dit bezoek. Ik raad dan ook sterk aan zelf te gaan kijken, want er is veel meer te vertellen, te beleven en herbeleven in Ondergronds Narni.

(en dan heb ik nog niet eens over Bovengronds Narni verteld).

Ondergronds Narni is het hele jaar open. Voor openingstijden, reserveringen, routebeschrijving en meer informatie: www.narnisotterranea.it

Narni.. mooi boven en onder de grond

Mijn liefde voor Todi en omgeving zal intussen wel overduidelijk zijn, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de rest van Umbrie me niet net zo aan het hart gaat. Om eerlijk te zijn, ik ben geen stadsmens en als ik genoten heb van de prachtige gebouwen, kerken en pleinen in één van Umbries geweldige steden ben ik altijd weer opgelucht om terug te gaan naar mijn country house in de golvende heuvels.

Toch is het onmogelijk om niet van de steden te houden. Allemaal hebben ze speciale plekken en een culturele rijkdom die zich het best laat omschrijven als overweldigend. Ik kan me bijvoorbeeld niet één kerk herinneren, hoe klein en onbetekenend ook vergelijken met de beroemde kathedralen, waar geen schitterende fresco of beeld was dat je hart en geest verwarmde.

Het is geweldig om een klein pleintje buiten het stadscentrum te ontdekken, waar dan toch ook nog een Romeinse put is. Of een eeuwenoude wijnrank in een onoogelijk straatje. En het beste is om een bewoner te ontmoeten die daar al zijn hele leven woont en je de hele geschiedenis kan vertellen en de beste plekken weet om te fotograferen.

Ik heb geschreven over Ondergronds Narni maar dat betekent niet dat het gedeelte in het volle daglicht niet de moeite waard is. Narni is letterlijk het Centrum van het Heelal.. ik bedoel, van Italie. Het is gelegen op een heuvel boven het ravijn van de rivier de Nera. Dat maakte het tot een strategisch punt, zoals je goed kunt zien als je in de Giardini di San Bernardo naar beneden kijkt.

Overigens, daar is ook de ingang van Narni Sotterranea.

Narni heeft een indrukwekkende Kathedraal uit de 12e eeuw. Hij is van buiten, vanaf de Piazza Garibaldi, net zo imposant als van binnen, met diverse meesterwerken verdeeld over verschillende kapellen.

De piazza Garibaldi zelf is onregelmatig van vorm en een beetje druk. Maar het is erg leuk om op één van de terrasjes te zitten met een koffie en naar de mensen te kijken. Mochten die er niet zijn, dan valt er altijd nog een mooie Romeinse fontein te bewonderen.

Als je de Via Garibaldi inloopt ben je getuige van een goed onderhouden Middeleeuwse stad. 

Ook Narni heeft de typische hoekjes die eeuwenlang onberoerd lijken. 

Het Palazzo dei Priori, op het gelijknamige plein, stamt uit 1273. Het plein zelf zou in de Romeinse periode dienst gedaan hebben als forum.

In Narni bevinden zich uiteraard diverse kerken, waarvan ik de Santa Maria Impensole noem. De naam betekent `Hangende Kerk` maar ik heb nog geen afdoende verklaring gevonden, hoewel er meerdere speculaties de ronde doen. Deze kerk uit 1100 is gebouwd op de resten van een oudere (8 -9e eeuw) kerk die nu de crypte vormt.

Op dit punt begon mijn bezoek aan Narni Sotteranea, dus laat ik afsluiten met een anekdote uit mijn eerste bezoek aan Narni. Ik bezocht de Santa Maria Impensole maar liet mijn jongste zoon (toen 7) buiten aangezien hij de hele ochtend al op mijn zenuwen werkte door te mopperen over `teveel kerken, lopen, hitte, ouwe schilderijen, en alle andere stomme dingen.` 

Hij ging op de leeuw bij de gevel zitten en ik vertelde hem daar te blijven want anders.. 

Na tien minuten vond ik het wel èrg druk worden bij de kerkdeur en enigszins wantrouwend leek het beter even te checken...... daar was mijn zoon, staand op de leeuw, luidkeels zonder belemmering van tekstuele kennis een aria uit `Figaro` zingend, zijn handen vol muntjes en snoep van het geamuseerde publiek.

Sinds die tijd heet de Santa Maria Impensole in onze familie de Figarokerk.

NARNI - view (c) Monteolivo