Posts tonen met het label Monteolivo-Umbria. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Monteolivo-Umbria. Alle posts tonen

vrijdag 29 augustus 2014

Herfst in Umbrie.. beleef het!

Iedereen weet dat een lange warme zomer in Italië, en Umbrië in het bijzonder, als een uitgekomen droom is. Ik weet zeker dat iedereen het heerlijk zal vinden om op een warme avond op het terras te zitten, de vuurvliegjes te zien en te genieten van een koel drankje terwijl de krekels hun lied tsjirpen.
Wijngaard van cantina Peppucci

Maar heb je weleens gedacht over Umbrië in de herfst? Ik kan je verzekeren dat de natuur een schilderij op zichzelf is. De verschillende kleuren groen waar Umbrië zo beroemd om is, veranderen naar verschillende kleuren geel, terra en goud. Staand op een heuveltop zal het uitzicht over de vallei glorieus zijn.
Monteolivo, uitzicht vanuit de tuin
De herfst is het seizoen waarin de Umbrische gerechten bij uitstek tot hun recht komen. Herfst is het wild- en paddenstoelenseizoen. Als je geluk hebt kun je misschien deelnemen aan een begeleide paddenstoelen tocht om zo je eigen avondeten te plukken.

Verschillende soorten paddenstoelen


Herfst is ook de tijd van de vendemmia, de druivenoogst. Hoewel Umbrië gedurende het hele jaar de beste wijnen produceert, is het misschien leuk om de vino novello met in de open haard geroosterde kastanjes te proberen.
Overdag is het mogelijk om een cantina (wijnboerderij) te bezoeken en te zien hoe zij de druiven verwerken tot één van Umbrië's juwelen: de Sagrantino. Op onze website staan enkele links naar begeleide tours.
Cantina Scacciadiavoli, Montefalco

Herfst is het seizoen waarin de olijven geplukt worden. Bezoek een molen om te zien hoe Umbrië's vloeibare goud wordt geproduceerd, of proef in één van de gezellige winkeltjes waar ze typisch Umbrische producten verkopen. 
Onze olie wordt in het blik gegoten

Ik kan natuurlijk geen enkele garantie voor het weer geven, maar vaker wel dan niet is de temperatuur nog heel aangenaam en kun je met een beetje geluk genieten van lunch buiten op één van Monteolivo's terrasjes.
Monteolivo, terrasje
's Avonds kun je gezellig bij het haardvuur zitten, een worstje grillen en je tocht voor de volgende dag uitstippelen, bijvoorbeeld naar een schilderachtig middeleeuws dorp waar Umbrië zo rijk aan is.

Monteolivo, de open haard


Monteolivo-Umbria heeft de laatste week van september en de eerste drie van oktober nog beschikbaar, als je al het bovenstaande moois zelf wilt ervaren.  

Montecastello di Vibio

zondag 19 januari 2014

Oost - west.. thuis best


Ik heb geluk dat ik de lente kan beginnen in Umbrie. Toegegeven, ik heb t weleens beter gezien, maar laat ik niet klagen over mijn eerste twee Umbrie dagen in maart 2013.

Gisteren was het een stralende zonnige middag, die ik buiten heb doorgebracht, af en toe rusteloos over het terrein van Monteolivo-Umbria zwervend. De geluiden van mijn buurman die zijn olijven aan t snoeien was en de fluitende vogels maakten dat ik daar bij wilde horen.

Vanmorgen werd ik wakker en zag een strak blauwe lucht, bijna geen wind en alles leek gewoon helemaal goed. Dat was ook zo.
Ik ging naar de Olijfoliefabriek Olio di Trevi en had een superleuke ochtend, maar daarover schrijf ik apart. Het was te interessant om het hier tussen te vlechten.










Ik at mijn lunch buiten en toen betrok het een beetje. De temperatuur bleef goed, dus wat kun je dan beter doen dan de schoonheid van het Umbrische platteland ontdekken?

Vlak bij huis had ik een gat gezien dat Torri heet (raad eens waarom?) en ik ging erheen. Sommige huizen waren nog bewoond, andere totaal verlaten. 










Wel een beetje jammer want het is een schilderachtig dorpje met prachtige uitzichten vanaf elke plek. En ik maakte tenminste één vriend.










Vervolgens kwam ik terecht in Castello di Barratolo, dat nu een agriturismo is. Ik kwam een paar honden tegen, een paar piepkleine katjes en drie hele aardige vrouwen. Dat maakte ook Barratolo een succes.

De volgende plaats in de planning was Saragano, maar onderweg kwam ik langs dit kerkje waarvan de deur openstond, maar dichtgebonden was met een touw dat per ongeluk naar beneden viel toen ik het aanraakte. 











Nou ja, het enige dat ik kon doen om terug te betalen was een foto nemen van het interieur. 
Van eenzaam serene klasse.











Op de terugweg kreeg ik geen genoeg van de uitzichten. Het is moeilijk de weidse, golvende heuvels te beschrijven, laat staan ze goed op de foto te krijgen. Maar ik het het geprobeerd.
Een goed begin is tenslotte het halve werk.