Paradijsje in Perugia

Zonder iets af te doen aan de bezienswaardigheden van de stad Perugia, wil ik het graag over één in het bijzonder hebben. Verstopt achter de San Pietro kerk ligt – zeer goed bijgehouden door de Agrarische Faculteit van de Universiteit van Perugia – de Orto Medievale (Middeleeuwse tuin).

Typisch voor die tijd is het ontwerp van de tuin gebaseerd op een heleboel symbolen. Ik ga ze niet allemaal onthullen, maar je kunt een plattegrond (1) vragen die beschikbaar is in diverse talen en goede uitleg biedt waardoor je ze allemaal kunt begrijpen en niets zult missen.

Het eerste, ovale gedeelte van de tuin vertegenwoordigt het Paradijs. In het ovaal bevinden zich drie cirkels, allemaal met een boom er in. De eerrste boom is de Albero della Vita (levensboom), in het midden, op een `berg` staat de Albero della Luce e della Scienza (boom van het licht en kennis).

Vier kleine bronnen ontspringen aan de berg, water, wijn, melk en honing.

De laatste cirkel bevat de Albero della Conoscenza del Bene e del Male (Boom der Kennis van Goed en Kwaad). Geen wonder dat dit een vijgenboom is.

Het midden van het Paradijs is verdeeld in twaalf gelijke stukken die de tekens van de Dierenriem symboliseren. Elk stuk bevat de kruidenplant die bij het Teken hoort.

Aan de andere kant van het Paradijs bereik je het Donkere Bos, de vertegenwoordiging van het Slechte, de Zonde. Tegelijk is het ook het Heilige Bos, met onder andere, de Boom der Perfectie, de Boom van de Geest en de Boom van het Heilige Kruis.

In de toren naast het Donkere Bos kun je een reconstructie bewonderen van het laboratoruim van een alchemist, voordat je het tweede deel van het Heilige Bos betreedt, waar de Boom der Gerechtigheid, de Boom van de Jeugd en nog veel meer reuzen regeren.

Als je uit het bos komt stap je de Tuin van de Gezondheid binnen die onderdak biedt aan veel medicinale kruiden, gevolgd door de Holistische Tuin met zijn aromatische planten. Daar symboliseren zeven kleine bassins de invloed van de sterren. Onder het zogenaamde Podium vind je een kleine grot met zuiverend water dat er vanuit twee kleine watervallen instroomt.

Weer afdalend bereik je het Theatrum, gebouwd op de resten van een antieke fontein en een patio die overdekt is met wijnranken en rozen.

Via een oude sarcofaag kom je weer terug bij de ingang. Het zou me niets verbazen als je net als ik alleen maar denkt `ik wil weer teruglopen.`

(1) Bron van de plattegrond `Il Giardino dello Spirito` (Alessandro Menghini)

De bloemetjes en de horzels

Ik denk dat iedereen ondertussen wel weet dat er over natuurschoon niet te klagen valt hier in Umbria. Ik heb in november iedereen platgeluld over olijven en in maart over asperges (en slangen) maar zelfs hoogzomer is er nog genoeg moois te zien en is het allesbehalve uitgedroogd.
Dat zou natuurlijk door die afschuwelijke winter kunnen komen of door het on-Italiaanse voorjaar dat ze hier hebben gehad of misschien is het hier wel gewoon leuk.

In mijn tuin hier staan pioenen, ik bedoel, die stonden er, want na één dag hadden de honden ze platgetrapt, veel vetplanten en een lading fruitbomen. Abrikozen, amandelen, appels, druiven en twee vijgenbomen waarvan ik hoop nog vruchten te kunnen plukken voor ik weer naar Helland moet. Mijn Nederlandse vijg is namelijk doodgevroren.

En verder kan je hier heel veel vinden dat gewoon in het wild groeit. De rozemarijn, wilde oregano, wilde venkel (opgegeten in de porchetta) en wilde munt. Ik kon die munt niet op de foto zetten want mn buuf was uit de bron aan het sproeien met een slang vol gaten, zodat het water alle kanten opspoot en hoe heet het hier ook is, ik heb echt geen zin in een natte jurk.

Het heeft voordelen. Bedoel, wie loopt er nou gewoon naar buiten om eten te plukken? Nou, de andere buuf dus. Elke dag loopt ze stiekum langs mijn hek te struinen, met een lange stok tegen de slangen, om een insalata di campo bij elkaar te scharrelen. Je ziet haar zowat niet, want ze is ongeveer 1 meter 10, maar als de honden niet steeds uit hun dak zouden gaan zou ik niet merken dat ze er liep. De geruststelling is dat ze zo blind is als een mol en dus de bijnaam Jampot heeft intussen.

Maar goed terug naar die planten, want daar ging het over. Zaterdag op de Piano Grande kon ik één bloemenzee bewonderen. Echt niet te beschrijven, en al helemaal niet te fotograferen, want je hebt het dan over kilometers bloemen. In maart staan ze er nog niet, en in juni moet je snel zijn, want wat niet verdroogt door de hitte, wordt opgegeten door de schapen. Wat me meteen op de titel brengt. Zo´n overdaad aan geurige, kleurige planten brengt meteen een overdaad aan insecten met zich mee.
Maarja..... zelfs het paradijs had zn slang... toch?