Posts tonen met het label platteland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label platteland. Alle posts tonen

zondag 19 januari 2014

Take me home.. country roads (Nederlands)


Iedereen die wel eens in Umbrie is geweest kent waarschijnlijk de hoogtepunten: Perugia, Spoleto, Todi, Orvieto, Spello, Gubbio. Ik kan sterk aanraden deze steden te bezoeken en ik zal er absoluut nog over schrijven. Maar 1 november was het Allerheiligen en er was niet veel te doen, dus heb ik een beetje rondgezworven in de buurt van mijn huis.

Ik dacht dat ik elke centimeter hier wel zo´n beetje kende. Gelukkig is dat niet zo. Er is nog heel veel te ontdekken in dit geweldige gebied en ik zal nooit ophouden te genieten van de verbazingwekkende omgeving.

De vendemmia – druivenoogst – is gedaan en de wijngaarden liggen er in alle rust bij,in hun prachtige kleuren en dat samen met de typische geur van houtvuren betekenen dat de herfst echt is neergedaald over het land.

Ik ging in de richting van Gualdo Gattaneo, een stadje bovenop een heuvel dat het omringende landschap domineert. Die ligging is waarschijnlijk de reden dat Paus Alexander de Zesde (de Borgia Paus) er een indrukwekkende toren heeft neergezet.

Het was erg rustig, dus ik kon op mijn gemak foto´s maken van een paar hoekjes in de stad. Maar ik verzeker je dat er nog veel meer zijn, en op bijna iedere plek buiten de muren heb je een schitterend uitzicht over het Umbrische platteland.


Na Gualdo heb ik nog een paar gehuchten bezocht. Het was vreselijk komisch om op een kruising de aanwijzingen te zien, linksaf naar Pozzo (put) en rechtsaf naar Cisterna (bron). Je gelooft haast niet dat ze in dit gebied ´s zomers zonder water zitten.

Ik besloot naar Cisterna te gaan waar het middeleeuwse kasteel inmiddels is ingericht als vakantieverblijf met een aantal appartementen. De rustige sfeer, de aardige mensen en de verbijsterende uitzichten op de olijfgaarden en de heuvels zorgden er bijna voor dat ik er bleef.


Een schilderachtige route door de omgeving, waar sommige olijfbomen en wijnranken werkelijk heel oud zijn brachten me in Bastardo, vlak bij huis, maar het was zo´n heerlijke middag dat een laatste omweg gerechtvaardigd leek. Op naar Giano dell´Umbria dus. Dit kleine stadje, omringd door twee cirkels van muren, heeft een heel mooi plein en een paar mooie kerken die ik me van eerdere bezoeken herinner, maar die nu helaas gesloten waren. Maar goed, je kunt altijd terugkomen.


Onderweg naar huis kreeg ik als bonus nog een mooi zicht op de Rocchetta vlakbij Viepri en ik bedacht dat de enige bijwerkingen van deze middag zijn dat ik er meer van wil.  


Umbria.. de geheimen van het land

Na het lezen van mijn blog zal het iedereen duidelijk zijn dat ik geen stadsmens ben. Hoewel nu en dan shoppen (liever nu dan dan) erg vertroostend kan zijn en ik nooit een aanbod voor lunch in een goed restaurant zal afslaan, hou ik niet echt van drukte en veel verkeer.

De Umbrische steden zijn wat dat betreft het beste. De stadscentra zijn meestal autovrij wat inhoudt dat je in alle rust kunt genieten van de middeleeuwse gebouwen, schilderachtige steegjes en een culturele rijkdom die ik bijna nergens heb gezien. Toch, zelfs aan het eind van zo´n welbestede dag ben ik altijd gelukkig om de golvende heuvels weer te zien en me onder te dompelen in de stilte.






Relatieve stilte uiteraard. Terwijl ik dit schrijf hoor ik de vogels op volle kracht zingen. Ze hebben hun nest vlak onder mijn slaapkamerraam weer ingenomen en ieder jaar herinner ik me weer dat ik het weg zou halen. Maar weet je, eigenlijk vind ik het geweldig. Dan zijn er natuurlijk de jacht-en-truffelhonden van mijn buurman die bij iedere scheet blaffen. Het is gewoon een sport geworden om erover te zeuren, maar in alle eerlijkheid hoor ik ze amper nog.

Als het herfst wordt zijn er de geluiden van de jagers in het bos. Af en toe klinkt het alsof er een schot vlak achter mijn rug wordt gelost. Soms denk ik dat dat ook zo is. Maar op het gevaar af de vegetariërs onder ons te beledigen: ik ben gek op schotels met wildzwijn en haas.







Over haas gesproken, afgelopen maart zat er steeds één op de weg naar mijn huis dus ik dacht dat het leuk zou zijn om hem op de foto te zetten. Natuurlijk liet hij zich toen niet meer zien en de ene keer dat hij er wel was, was ik te laat en had ik een prachtige foto van het olijfveld met prachtige bomen, fris groen gras en de Onzichtbare Haas.






Het is verbazingwekkend hoe elke hoek je voor een verrassing kan laten staan. Schapen die de heuvel opklimmen en hun waakhonden die er schattig uitzien, maar altijd alert zijn.










Een paar geiten die het vertikken opzij te gaan, maar de benen nemen zodra je een foto wil nemen.











En wat denk je van bloemen plukken aan de waterkant en oog in oog te staan met Iemand die het water uitkomt? Ik heb geprobeerd op te zoeken wie ik had ontmoet – gewoon om zeker te weten dat ik niet tegen een doodgewone rat had staan kletsen – maar dat is niet gelukt.








En dan heb ik het niet eens over de mensen gehad. Vlakbij Casale ontmoette ik een boer die gras aan het snijden was met een zeisje. Hij vond dat hij zelf niet interessant genoeg was voor een foto, maar ik mocht wel het zeisje fotograferen en hij deed voor hoe het moest. Ik moet oefenen, want alles wat ik sneed was een groot brok modder. Als ik hier ooit nog kan wonen zal ik handiger moeten worden.





Natuurlijk hebben we het hier niet over de wildernis. Ik bedoel, t is niet alsof je in de jungle moet overleven. Mijn huis heeft natuurlijk heus wel centrale verwarming, maar het is gewoon zo´n goed gevoel om bij het haardvuur te zitten met hout dat je zelf hebt gehakt. Of om een omelet te eten met die tien asperges die je wist te ontdekken.






Om kort te gaan, ik hou van zwerven over het Umbrische platteland. Zelfs als het betekent dat elke schroef van de auto lostrilt door het wegdek. Zelfs als het betekent dat ik elke dag dezelfde lelijke trekking laarzen en gescheurde spijkerbroek aan moet. Zelfs als het geschramde benen en armen betekent door het plukken van die laatste asperge. Zelfs als het betekent misselijk worden als je vanuit een olijfboom naar beneden kijkt, omdat er nog één olijfje hoog hing.




Het betekent prachtige uitzichten waar geen eind aan lijkt te komen. Het betekent de lucht van bloemen in de zon. Het betekent vuurvliegjes in de ècht donkere Umbrische nacht. Het betekent Umbria.  


Asparagi


Om half zes op..na toch al een uur minder slaap. Waarom wilde ik met alle geweld asperges zoeken? Het was wel licht gelukkig.

Ik dacht een beetje relaxed in het gras te kunnen rondsteken. Niets was minder waar. Het bos – direct achter het huis van mijn vriend Bruno – strekt zich honderden meters uit op een helling van ca. 25%, kortom, een soort ravijn, vol doornstruiken, bladeren, takken, wortels..en geen pad natuurlijk, behalve wat de zwijnen hebben platgebaggerd.


Uitglijdend, bloedende handen, schrammen, een paar keer bijna naar beneden gedonderd en nog steeds geen asperge in mijn zakje. Het was ook haast onmogelijk om ze te zien, helemaal als je totaal gefocust bent op je staande houden en twee handen nodig hebt om je aan bomen en struiken vast te houden.







Maar, op een goed moment snapte ik hoe asperges eruit zien en waar ik moest zoeken. En lukte het om me met één hand vast te houden zodat ik het mesje kon pakken. Na een uur had ik ongeveer 15 asperges verzameld en inmiddels ook meer slag van het klimmen gekregen, maar toen zei Bruno dat we stopten omdat het te heet werd. Ik had het helemaal niet zo heet, hoewel de zon stralend aan de hemel stond, maar het bleek niet om mijn welzijn te gaan. Als het warmer wordt worden de `vipere` wakker. De slangen, dus, en die zijn giftig en uitzonderlijk agressief. En jahoor.... net op de laatste 5 meter zagen we inderdaad een slang. Deze scheen niet giftig te zijn want hij was geel-zwart en de giftige zijn grijs-zwart. Maar hij siste behoorlijk giftig, dus de keus viel op vluchten in plaats van een foto...

Bruno stond genadig zijn oogst aan mij af (met een paar recepten erbij), een hoeveelheid die op de markt 35 euro per kg. doet, en zei dat ik rustig de komende week in zijn bos mag gaan zoeken, ALS:

ik rubberlaarzen aandoe
ik een spijkerbroek aandoe
ik handschoenen aandoe
ik om uiterlijk 7 uur begin en om halfnegen ophoud
enz enz enz …. want de vipere.....

Ik denk dat ik de komende dagen wel genoeg asperges heb. En de voorspellingen zijn dat het 25 graden of meer wordt. Dus ik vind vast wel iets anders om me mee te vermaken.

Inmiddels zit ik weer thuis, met een zere rug en moet ik mijn hoge laarzen aan voor het etentje waar ik zometeen naar toe moet. Ik wilde mn gouden pumps aan, maar mijn benen zitten vol schrammen.
Viva la campagna. Hier is het leven goed.